Het CTM is gebouwd om mensen met verslavingsproblematiek op te nemen en te helpen hun leven weer op de rit te krijgen. Momenteel zitten we in een proces om de benodigde vergunningen hiervoor te verkrijgen. Daarnaast moet er nog geinvesteerd worden in infrastructuur voor o.a. goede stroom- en watervoorziening en moet er een team worden gevormd van mensen die in het CTM gaan werken. Een lang proces dat de nodige tijd en kosten zal hebben.

De eerste prioriteit is nu het repareren van het dak van de eetzaal en twee slaapzalen, het versterken van de dakconstructie van de delen die niet kapot zijn maar gevaar lopen en het versterken van de muren die deels los zijn komen te staan.

We hebben een grove kostenberekening gemaakt om deze werkzaamheden uit te voeren:

Graag willen we een ieder oproepen om financieel te helpen om de daken van de gebouwen van het CTM zo snel mogelijk weer dicht te maken. Giften kunnen worden overgemaakt naar:

ABN-AMRO 40 59 54 352 t.n.v. Stichting Aqua Viva te Geldermalsen o.v.v. CTM

Projectie van de tekst

Midden in de week dat we volop in de voorbereidingen voor een kerstmusical waren, strooide een windhoos letterlijk een hoop troep in het eten. Ondanks alle extra werk dat dat met zich mee bracht, gingen we gewoon door.

Aankleden ´Maria´

Elke ochtend kwamen we met een groep kinderen en de jonge mensen uit de DTS-groep bij elkaar. In verschillende groepen werd gewerkt aan het decor, de verlichting en de versiering. Een groepje meisjes studeerde een dansje in. Liedjes werden geoefend en we kochten kerstbrood met chocomelk in.

De ´Wijzen uit het oosten´ mogen bijna op

Een ieder had zijn aandeel en alles paste uiteindelijk mooi bij elkaar. Voor de kostuums werden alle hoeslakens uit de kast getrokken. Marcos Henrique speelde Romeins soldaat en maakte zelf zijn zwaard en schild van hout. De kleinere kinderen beschilderden sterren die werden opgehangen.

Oefenen dansje

Decor timmeren

Iedereen denkt daar komt iets over Sinterklaas…..

Zo u wilt…….

Edwin die op dit moment bij ons is als vrijwilliger en vriend schreef gisteren (5/12) het volgende op zijn Facebook: 

Dit is dan ook gelijk ongeveer het laatste wat ik voor nu  te melden heb  over Sinterklaas en tegelijkertijd de brug naar het onderwerp wat ik even wilde aansnijden. Op 5 december is het namelijk ook de internationale dag van de vrijwilliger. Nu ben ik helemaal niet van “de dag van ….” (behalve vaderdag ) maar het helpt wel even na te denken over vrijwilligers. Mensen die uit vrije wil iets moois doen, zich inzetten, iets geven. In ons geval nieuwsbrieven opmaken, deze printen, vouwen, versturen, rondbrengen, over ons vergaderen, soms voor ons leuren, in de kou op de Sinterklaasmarkt staan, sponsorlopen organiseren, in het bestuur zitten van Agua Viva in Brazilie of in Nederland, enkele weken bij ons komen werken zonder wat te verdienen, soms zelfs geld mee moeten brengen, op zaterdag vroeg uit hun bed komen om mee te helpen bij de zaterdagclub, in de brandende zon grasmaaien, afgekloven mango’s opruimen uit het speeltuintje, sinaasappelbomen watergeven, vrijwillig geld geven en nog veel meer en gekkere dingen.

Graag willen we iedere vrijwilliger enorm hartelijk danken op de dag na jullie dag!

Onbedoeld moet ik ook denken aan een Andere goedheilig Man die 2000 jaar geleden uit vrije wil Zijn Leven voor mij en vele anderen heeft gegeven. Hem danken we iedere dag daarvoor en Zijn voorbeeld mogen we iedere dag proberen te volgen!

Een hartelijke groet,

Wim

Gustavo vertelt een bijbelverhaal aan de kleinste kinderen van de zaterdagclub

Dieuseul aan het dakpannen leggen

Corine (en Yvonne) op de sintmarkt

Er was eens een krekel die leefde springend en zingend door de bossen zonder zich zorgen te maken

Op een dag kwam de winter en de krekel begon te rillen van de kou en had honger.   Wanhopig ging hij naar de mieren. Bij het openen van de deur, zag de mier voor de krekel bijna dood van de kou. De mier vroeg “heb je de afgelopen zomer niet aan je huis en aan het opslaan van voedsel gewerkt”. Beschaamd antwoorde de krekel: “nee, eigenlijk niet”. Daarop vroeg de mier, was jij niet degene die de hele zomer muziek maakte en daarmee ons werk verlichte? Ja, antwoorde de krekel.

De mier trok de krekel naar binnen, kleede haar en gaf haar een heerlijke hete soep en het werd een geweldige winter.

Na het voorlezen van het verhaal moesten de kinderen in kleine groepjes zelf bedenken welke bijbelse lessen we uit deze moderne gelijkenis konden halen en dat waren er nog al wat:

• Je moet je naasten helpen;
• Er is een tijd voor alles;
• Bedenk alles wat goed is, mooi is en lof verdiend;
• Je mag geen kwaad met kwaad vergelden.

We hadden trouwens gasten op de zaterdagclub de afgelopen weken. Vorige week was Marcos bij ons, een van onze eerste vrienden in Brazilie die we in Rio de Janeiro hebben leren kennen. Afgelopen dinsdag kwamen Dieuseul en Daniella uit Haiti naar ons toe en dezelfde avond kwam ook Edwin, een vriend uit Nederland.  De kinderen vinden het altijd interessant om nieuwe mensen te zien. Dieuseul zorgde vanmorgen voor de verassing van de dag toen hij saxofoon begon te spelen. Hier wat fotos van de zaterdagclub van deze en de afgelopen week!

Een hartelijke groet en een goede week!

Wim en Danielle

Tekst van de week

Theaterstukje

Knutselen

Workshop

Knutselen

Knutselen

Knutselen

Touwtjespringen na afloop

Wie is wie?

Dieuseul, Edwin en Danielle

Edwin

Wat leerden we uit het verhaal?

Highlandgames met de jongens

Highlandgames met de jongens - spijkerslaan

Highlandgames met de jongens - touwtrekken

Highlandgames met de jongens – hamer werpen

Highlandgames met de jongens - gewicht slepen

Limonade en popcorn

Zo gezegd zo gedaan. De belgische soldaat sprong uit het vliegtuig en na een vrije val van een aantal meters trok hij aan het witte touw, toen de parachute niet openging trok volgens instructie aan het rode touw. Toen de parachute weer niet openging verloor hij zijn geloof in alles wat was gezegd en dacht bij zichzelf “het zou me verbazen als de fiets straks op de afgesproken plek ligt”.

Eind vorig jaar toen we nog in São Paulo woonden nam Wim deel aan een cursus van enkele dagen over het omgaan met drugsverslaafden.  Naar aanleiding van de cursus kreeg hij een mailtje over een uitgebreide gratis universitaire cursus georganiseerd door de overheid over drugspreventie en behandeling. Deze cursus was speciaal gericht op religeuze instellingen die zich op dit gebied bezig houden vandaar de naam “Geloof in preventie”.  Vooraf werd gemeld dat er 5000 plaatsen waren voor heel Brazilie. Na een snelle inschrijving kreeg ik  direct een bevestiging van inschrijving en werd vermeld dat binnen 10 dagen na sluitingsdatum de selectie van kandidaten zou plaatsvinden.

Vervolgens bleef het maanden stil waarna ik eind april 2011 zelf een mailtje stuurde met de vraag hoe het stond met de cursus. Twee maanden later, in juli, mailde men terug dat het hele proces vertraging had opgelopen maar dat in augustus de resultaten van de selectie bekend zouden worden. In augustus en september bleef het stil maar op 10 oktober kreeg ik een mailtje met verzoek om bevestiging van de inschrijving (handig want we waren inmiddels verhuisd) met in het mailtje vermeld dat er 20.000 (!!!) inschrijvingen waren. Bij de herinschrijving moest je een password invullen dat was opgegeven bij de 1e inschrijving. Dat was al zo lang geleden dat ik hem ergens kwijt was geraakt. Maar geen paniek, het password kon nogmaals worden opgevraagd en via de mail worden verstuurd. Het mailtje is nooit aangekomen maar dankzij gmail en het feit dat ik gmail bijna niet opschoon kon ik het password toch nog terugvinden en mijn inschrijving op tijd bevestigen.  Vandaag, bijna exact een jaar na de 1e inschrijving kreeg ik bericht dat ik geselecteerd ben  om aan deze mooie online cursus mee te doen en ik ben daar oprecht erg blij mee. In hetzelfde bericht vragen ze om de komende tijd thuis te blijven om het cursusmateriaal in ontvangst te nemen als dat wordt bezorgd. Dit laatste doe ik niet. Maar ik geloof wel dat deze cursus binnenkort echt gaat beginnen want hij is echt voor gelovigen zoals de naam al zei.

Hoe is Brazilie aan deze “patroonheilige” gekomen. Dit gaat terug tot een dag in 1717 waarin drie vissers op wonderbaarlijke wijze in delen een beeldje van zwarte ongebakken klei in hun netten vonden. Omdat het beeldje in twee delen tevoorschijn kwam noemde ze het beeldje Aparecida, de Verschenene. In de loop der tijd ontstond een landelijke verering van het beeld doordat vooral omdat veel zwarte slaven zich aangesproken voelden door de kleur van het beeld. In 1735 besloot een priester om het eerste kapelletje voor het beeld Nossa Senhora Aparecida te bouwen. In 1835 werd de eerste kerk gebouwd. In 1928 heeft paus Pius de XI Aparecida gewijd tot officiele patroonheilige van Brazilie. In 1955 werd speciaal voor het beeldje de Basillica Nova gebouwd in de staat São Paulo.  Deze stad is verworden tot een bedevaartsoord voor velen Braziliaanen.

Wij hebben van 12 oktober  maar een soort zaterdag van gemaakt. Geen kinderdag en geen heiligenverering maar buiten gespeeld en klusjes gedaan.

“De economie” is dezer dagen een veel besproken onderwerp en ik moet zeggen dat ik er vaak weinig van snap, vooral als het gaat over de samenhang tussen zaken als bijvoorbeeld de koers van de dollar, de situatie in Griekenland, de prijs van een huis en die van een boterham.

De afgelopen tijd hoorde ik van verschillende alternatieve economieën die misschien ook niet helemaal waterdicht  en begrijpelijk zijn. Inspirerend zijn ze in ieder geval wel.

Het eerste leuke voorbeeld was een comercieel tankstation dat gerund werd door vrijwilligers. De opbrengst wordt in sociale projecten gepompt.

Het tweede mooie voorbeeld kwamen we tegen in de Shelter in Amsterdam toen we daar enkele weken geleden even waren. De Shelter is een Youthhostel in Amsterdam waar voornamelijk backpackers overnachten. De Shelter wordt gerund door voornamelijk christelijke vrijwilligers vanuit de hele wereld. Ze geven hun tijd maar krijgen daarvoor kost &  inwoning, vriendschappen voor het leven en persoonlijke training terug. De schoonmaak van de Shelter wordt gedeeltelijk gedaan door asielzoekers, werklozen, mensen die op straat zijn komen te staan, gestrande toeristen etc. In ruil voor enkele uren werk mogen ze voor een bepaalde tijd in de Shelter wonen. Ze trekken op met de andere vrijwilligers en horen en zien het Evangelie. Sommigen komen tot geloof, allemaal worden ze weer een beetje op weg geholpen. Veel geld komt er niet aan te pas.

Nog een ander idee waarover we hoorden. Een boerderij waar mensen vakantie houden. Samen met “de  boer” zetten de gasten zich dagelijks in voor de zorg voor dieren en gewassen. Een prachtige, rustgevende ervaring dicht bij de natuur voor deze mensen. De opbrengsten komen ten goede aan ander mooi werk.

Voor ons werk in Brazilie zijn we ook op zoek naar alternatieve economieen, creatieve initiatieven die wat opleveren voor alle betrokkenen. We proberen de ruilprincipes al wat toe te passen in de sociale huizen, bijvoorbeeld door onderhoud van gezamenlijke plantsoentjes af te strepen tegen de huurbijdrage van de bewoners. Zo gaan geven en ontvangen meer bij elkaar  horen of vallen tegen elkaar weg.

Vroeger hoorde ik weleens: “van ruilen komt huilen” maar ik geloof daar niet zo in.

Oudezijds 100

Deze week een bijzonder interessant bezoek gebracht aan Oudezijds100 .  Communitaire Gemeenschap Oudezijds 100 is een oecumenische christelijke gemeenschap waarin men al tientallen jaren samen woont, leeft en werkt op de Wallen in Amsterdam.  Via een artikel in de Terdege van enkele weken terug waren we op het spoorgekomen van deze gemeenschap. Vooral de combinatie van een christelijke leefgemeenschap en hulpverlening sprak ons aan met het oog op ons werk in Brazilie. Via een mail van Br. Sjoerd  waren we uitgenodigd om mee te eten en een kapeldienst mee te maken en tussendoor deden we mee met de afwas en kregen we een rondleiding. 

Ook een klooster

Oudezijds100 bestaat uit een aantal panden op de Oudezijdse Achterburgwal, gesitueerd rond pand nummer 100. In deze panden functioneert de Kruispost waar illegalen, asielzoekers en/of onverzekerden terecht kunnen voor doktershulp, een gesprek met een maatschappelijk werker of een jurist. De hulpverleners zijn veelal vrijwillige artsen die gepensioneerd zijn of een dagdeel geven aan dit werk. Tijdens ons bezoek zat de wachtkamer flink vol. Naast de Kruispost is er een inloopplek voor een kop koffie en een gesprek(je) en daarnaast is er een woonproject waar mensen de nodige tijd wonen en leven binnen de gemeenschap. Kern van de gemeenschap is de “”communiteit”, een groep van mensen die zich aan elkaar, aan de gemeenschap en aan God hebben verbonden. Rond de communiteitsleden zijn er mensen op allerlei manieren en met verschillende intensiviteit verbonden zijn aan de gemeenschap. Als vrijwilliger, als tochtgenoot (langetermijn vrijwilliger) of als novaat. Deze mensen wonen veelal met elkaar en degenen die hulp “ontvangen” en delen zo hun leven met elkaar. De communiteit kent een vast ritme met een ochtendgebed, ontbijt, een avondmaaltijd (was heerlijk), een avondsluiting en koffie, wat van enorm belang is voor mensen die juist de dagelijkse structuur vaak missen.  Iedereen werkt mee,  draagt bij en hierin is er geen onderscheid in rangen en standen.

De kapeldienst was bijzonder door het eucomenisch karakter, de mooie verstilde ruimte en de liturgie met enkele in het latijn gezongen Taizé liederen.

Tijdens het bezoek werd steeds duidelijk dat we een ontmoeting hadden met een nieuw soort monnik (getrouwd, kinderen, spijkerbroek en met soms seculier werk) in een nieuw soort klooster (grachtenpand met  kindergeluiden op de Amsterdamse Wallen) en we zijn blij dat ze nog bestaan en we laten ons graag door hen inspireren!